rock-paper-roots

In de loop der tijd is Aumont een baken en een muze geworden. Een bron en ondergrond waar alles naar herleidt kan worden. Een metafoor. Terugkerend op mijn beurt met kinderen herbeleef ik deze erfenis wanneer het aan hen doorgeven wordt.

Terwijl zij opgroeien in de verwondering en ontdekking van het leven en alles wat hen omringd verdwaalt mijn grootmoeder in haar dementie. Het is de confrontatie met het begin en het einde waarbij de realiteit betrekkelijk is aan de waarneming en interpretatie daarvan. Met enerzijds de blijdschap en poëzie in de observatie van het kind en anderzijds de angst in de dwaling en het verlies van mijn Franse grootmoeder en daarmee een levende verbinding met mijn oorsprong. Een rots die wegvalt. Zij heeft het licht uitgedaan en het podium verlaten en Aumont wordt opnieuw gedefinieerd.

Vanuit deze plek vindt er een herbeleving plaats voortkomend uit herinnering en verlangens. Deze herbeleving wordt verweven met de huidige tijd waardoor een versmelting plaats vindt tussen tijden en gevoelens. Dit resulteert in een imaginaire waarneming gebaseerd op een daadwerkelijke plek waar je zowel naar verlangt als angstgevoelens voor hebt. Het schemergebied. Door gebruik te maken van fotografische reproducties van objecten, gebouwen, natuur en creaties die refereren naar deze virtuele wereld ontstaat een beeld waarin de buitenstaander zich kan verplaatsen. 

De graanpoppen worden als offer van de laatste oogst gemaakt om de continuïteit van het leven te waarborgen en belichamen een visuele parallel.